Kontrola podatkowa ustawy Beckhama, co sprawdza fiskus i co zachować

Złożyli Państwo formularz modelo 149. Fiskus odesłał Państwu papier, który poświadcza wybór. Czyli są Państwo w środku.

Nie. Ten dokument, który administracja wydaje po formularzu 149, o ile jest do tego podstawa (art. 119 ust. 4 hiszpańskiego rozporządzenia wykonawczego do ustawy o IRPF (RIRPF)), poświadcza, że wybrali Państwo reżim. Nie poświadcza natomiast, że spełniają Państwo warunki stosowania reżimu.

Krótka odpowiedź

Agencja Podatkowa (AEAT) napisała w BOE, że w 2026 r. będzie sprawdzać prawidłowe stosowanie ustawy Beckhama. Pisze to w wytycznych swojego Rocznego Planu Kontroli Podatkowej i Celnej na 2026 rok (BOE-A-2026-5843).

I mówi coś jeszcze niewygodniejszego. Zgłoszenie na formularzu 149 nie oznacza, że ktokolwiek zweryfikował warunki reżimu. Administracja może je sprawdzić później.

Dwa naruszenia, które plan podaje za przykład, to faktyczna rezydencja w Hiszpanii w poprzednich latach podatkowych oraz oparcie wyboru reżimu na symulowanej umowie o pracę albo symulowanej funkcji członka organu zarządzającego (administrador).

Jeśli trafią Państwo na kontrolę, związek przyczynowy Państwa przeniesienia się (desplazamiento) wykazuje się dowodami. Warto mieć je od pierwszego dnia.

Co mówi Plan Kontroli 2026

Fragment ten znajduje się w części planu o analizie majątkowej. To trzy zdania, które warto przeczytać w całości.

Również godne uwagi są czynności kontrolne, które zostaną przeprowadzone w celu zbadania prawidłowego stosowania specjalnego reżimu podatkowego mającego zastosowanie do pracowników, osób prowadzących działalność zawodową, przedsiębiorców i inwestorów przenoszących się na terytorium Hiszpanii, powszechnie znanego jako reżim „impatriados”.

Aby podlegać temu reżimowi, wymagane jest złożone przez podatnika zgłoszenie, w którym, oświadczając, że spełnia wymagane warunki, dokonuje on wyboru jego stosowania. Jednakże poświadczenie to odnosi się wyłącznie do dokonania wyboru i nie oznacza, że zweryfikowano spełnienie wymaganych warunków, co pociąga za sobą, że Administracja Podatkowa będzie mogła zbadać a posteriori, czy są one faktycznie spełnione, czy nie.

W ostatnich latach podatkowych ujawniło się nadużywanie reżimu, które wypacza jego pierwotny cel, ponieważ niektórzy podatnicy korzystają z niego, nie spełniając niektórych jego zasadniczych warunków, takich jak faktyczna rezydencja na terytorium Hiszpanii w poprzednich latach podatkowych albo zabieganie o objęcie reżimem w oparciu o umowę o pracę albo o pełnienie funkcji członka organu zarządzającego o charakterze symulowanym, zaprojektowane tak, aby formalnie spełniać warunki reżimu, które w rzeczywistości nie są spełnione. Dlatego w 2026 r. kontynuowane będą kontrole w celu zweryfikowania, że korzyść podatkowa, jaką stanowi ten reżim, ogranicza się do przypadków zasadnych i mających rzeczywisty cel gospodarczy.

Plan nie podaje liczb podatników ani kwot. Kto podaje takie liczby, powołując się na ten dokument, temu nie należy ufać.

Dwa fronty, które wymienia Agencja

Wcześniejsza rezydencja

Art. 93 ust. 1 lit. a hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (LIRPF) wymaga, aby nie byli Państwo rezydentami w Hiszpanii w żadnym z pięciu okresów podatkowych poprzedzających ten, w którym następuje przeniesienie się.

To, co Państwo wcześniej zadeklarowali, ma znaczenie. Pewien Hiszpan pracował w Arabii Saudyjskiej od 2013 do 2021 r., ale składał w Hiszpanii swoje deklaracje IRPF z tych lat. Hiszpańska Dyrekcja Generalna ds. Podatków (DGT) odpowiedziała, że pozwala to domniemywać, iż był rezydentem w Hiszpanii do 2021 r., co zamknęłoby mu w 2026 r. dostęp do reżimu. I że to domniemanie dopuszcza dowód przeciwny, którego przedstawienie należy do samego pytającego (V0266-26).

To konkretna sprawa, a nie reguła dla wszystkich. Ale czegoś uczy. Jeśli z dokumentów wynika, że byli Państwo rezydentami, to Państwu przypadnie udowodnienie, że nimi nie byli.

Umowa albo funkcja, które nie wyjaśniają przeniesienia się

Art. 93 ust. 1 lit. b wymaga, aby przeniesienie się nastąpiło w następstwie umowy o pracę, objęcia funkcji członka organu zarządzającego albo którejkolwiek z pozostałych dróg, które wymienia. DGT nazywa to związkiem przyczynowym.

I powtarza to samo zdanie w swoich interpretacjach.

W każdym razie istnienie tego związku przyczynowego jest kwestią faktyczną, którą należy wykazać za pomocą środków dowodowych dopuszczonych prawem, a ich ocena nie należy do tutejszego organu centralnego, lecz do organów hiszpańskiej administracji podatkowej właściwych do kontroli i prowadzenia spraw podatkowych (inspección y gestión).

Tak powiedziała Szwedowi, który przyjechał w październiku 2025 r., a którego umowa zaczynała się dopiero w maju 2026 r. DGT dodała, że przedłużony okres między przeniesieniem się a rozpoczęciem stosunku pracy „może być poszlaką, obok innych czynników do rozważenia”, że związek przyczynowy nie istnieje (V5319-26). I to samo w sprawie członka organu zarządzającego, który przyjechał we wrześniu 2024 r., a powołano go w grudniu (V0456-26).

Przełożone na praktykę. Wiążąca interpretacja podatkowa (consulta vinculante) nie daje Państwu reżimu. Mówi, co będą Państwo musieli wykazać, jeśli ktoś Państwu go zakwestionuje. Oceniają to organy hiszpańskiej administracji podatkowej właściwe do kontroli lub prowadzenia spraw podatkowych, a nie DGT.

Czego certyfikat Państwu nie załatwia

Dokument, który AEAT wydaje po formularzu 149, też nie czyni Państwa rezydentami. Art. 115 RIRPF ustala pierwszy rok reżimu jako pierwszy rok kalendarzowy, w którym po przeniesieniu się Państwa pobyt w Hiszpanii przekracza 183 dni.

Pewien pracownik przyjechał w listopadzie 2017 r., a AEAT poświadczyła mu reżim na lata 2018 do 2023. W lipcu 2018 r. jego firma wysłała go poza Hiszpanię. Interpretacja wychodzi z założenia, że w 2018 r. nie był rezydentem podatkowym w Hiszpanii, i przy tym założeniu DGT odpowiedziała, że reżim nie ma do niego zastosowania i że nie przechodzi on automatycznie na rok 2019. Dodała, że mógłby zgłosić wybór ponownie, gdyby nabył rezydencję w 2019 r. albo później w następstwie nowego przeniesienia się do Hiszpanii z którąś z okoliczności z art. 93 ust. 1 lit. b, spełniając litery a i c (V2201-19). To doktryna o brzmieniu z 2015 r., które przytacza sama interpretacja.

Wyjaśniamy to na przykładach z datami w przewodniku po formularzu modelo 149.

Gdzie reżim przepada

Jeśli trafią Państwo na kontrolę, a jakiegoś warunku od początku brakuje, reżim nie miał do Państwa zastosowania.

Jeśli warunek przepada później, art. 118 RIRPF wyklucza Państwa ze skutkiem w tym samym okresie podatkowym, w którym doszło do naruszenia. A kto zostaje wykluczony, ten nie może wybrać reżimu ponownie (art. 118 ust. 5).

O wykluczeniu zawiadamia się fiskusa tym samym formularzem modelo 149, w terminie miesiąca od naruszenia (art. 118 ust. 2 RIRPF i art. 7 ust. 6 rozporządzenia HFP/1338/2023).

I jest drugie ostrzeżenie, dla tego, kto Państwu płaci. Zaliczki na podatek potrącane z Państwa pensji przechodzą na zasady IRPF z chwilą, gdy zawiadomią Państwo o naruszeniu swojego płatnika (art. 118 ust. 3). Jeśli dochody z pracy (rendimientos del trabajo) podlegają ogólnemu trybowi poboru zaliczek, przekazują Państwo płatnikowi komunikat o danych odbiorcy dochodu (formularz modelo 145) wraz z kopią zawiadomienia o wykluczeniu, a nową stawkę poboru oblicza się od łącznych rocznych wynagrodzeń. Termin dziesięciu dni na ten komunikat liczy się od dnia, w którym upływa miesiąc na zawiadomienie fiskusa o wykluczeniu (art. 11 tego samego rozporządzenia).

Przykład z DGT. Kto kończy stosunek pracy, który motywował przeniesienie się, i nie nawiązuje kolejnego stosunku pracy ani nie obejmuje kolejnej funkcji członka organu zarządzającego, narusza art. 93 ust. 1 lit. b i zostaje wykluczony. DGT dopuszcza jedynie krótki okres bezrobocia niezależny od jego woli, po którym następuje nowy stosunek spełniający art. 93 (V0473-25).

To samo z literą c. Uzyskiwanie dochodów, które kwalifikowałyby się jako uzyskane poprzez zakład (establecimiento permanente) w Hiszpanii, narusza art. 93 ust. 1 lit. c, poza drogami z pkt 3 i 4.

Błędy formalne, które nie wyprowadzają Państwa z reżimu

Nie każdy błąd jest śmiertelny. Podatniczka objęta reżimem złożyła przez pomyłkę formularz modelo 100 zamiast formularza modelo 151 za 2023 r. DGT odpowiedziała, że nie oznacza to rezygnacji z reżimu. Naprawia się to, występując o korektę samoobliczenia i składając formularz 151 za ten rok (V1921-25).

Ale formularz 151 trzeba złożyć. Art. 114 ust. 4 RIRPF zobowiązuje do złożenia deklaracji wszystkich objętych reżimem. DGT przypomniała to małżeństwu, w którym objęta reżimem żona nie miała w Hiszpanii żadnych przychodów. Ona również musiała złożyć formularz 151 (V1852-25).

Co zachować od pierwszego dnia

Warto rozróżnić dwie rzeczy. Dokumenty, które trzeba dołączyć do formularza 149, określa art. 119 ust. 2 RIRPF według Państwa drogi wejścia, i te nie są opcjonalne. To, co dalej, to co innego. To, co zalecamy zachować na dowód faktów i związku przyczynowego w razie kontroli, bo DGT pozostawia to środkom dowodowym dopuszczonym przez prawo. Nie zastępuje to dokumentów z formularza 149.

Dla braku wcześniejszej rezydencji. To, co poświadcza, gdzie byli Państwo rezydentami podatkowymi w pięciu okresach poprzedzających przeniesienie się. I warto przejrzeć, co zadeklarowali Państwo w Hiszpanii w tamtych latach, zanim zgłoszą wybór.

Dla związku przyczynowego. Oferta, umowa, pismo o delegowaniu albo uchwała o powołaniu, z ich datami. Korespondencja, z której wynika, że przyjeżdżają Państwo z tego powodu. Jeśli przyjeżdżają Państwo przed rozpoczęciem, to, co wyjaśnia czas oczekiwania.

Dla rezydencji. To, co dowodzi dni spędzanych w Hiszpanii w pierwszym roku reżimu i w kolejnych. Podróże, mieszkanie, praca.

Dla litery c. Co Państwo otrzymują, od kogo i za co. Jeśli oprócz zatrudnienia albo funkcji świadczą Państwo inne usługi, warto wcześniej wiedzieć, jak się je kwalifikuje.

Dla formalności. Złożony formularz 149, dokument AEAT, deklaracje 151 z każdego roku oraz zawiadomienia o zakończeniu pobytu w Hiszpanii (fin del desplazamiento) albo o wykluczeniu, jeśli takie były.

Kiedy się to Państwu nie opłaca

Kiedy za Państwa przeniesieniem się nie stoi przyczyna, którą da się udowodnić. Papier z formularza 149 jej nie zastąpi.

Kiedy w którymkolwiek z pięciu poprzedzających lat złożyli Państwo w Hiszpanii deklaracje z pozycji rezydenta i nie mogą Państwo udowodnić, że było inaczej.

Kiedy umowa albo funkcja istnieje na papierze, ale nie wyjaśnia, po co Państwo przyjechali. To właśnie ten przypadek, który wskazuje Plan Kontroli 2026.

Zanim padnie pytanie

Przejrzymy Państwa sprawę tak, jak przejrzałaby ją kontrola podatkowa. Warunki, daty, związek przyczynowy i dowody, na piśmie i zanim zażąda tego fiskus.

Sprawdzimy Państwa sprawę →